WITH THAT SHADOW UPON THE GROUND I CAN HEAR - PEOPLE - SCREAMING OUT
The heart stays silent


 


 
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 The heart stays silent

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ragnarök
avatar
Member




Aantal berichten : 7

Punten : 6

Registratiedatum : 24-10-16

Leeftijd : 19

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: The heart stays silent   ma okt 31, 2016 7:14 pm

De roodharige werkte zichzelf een weg door de bossen, haar mes in haar handen geklemd. Haar pas was snel maar lichtvoetig, iets wat voornamelijk door haar behendige bouw leek te komen. Ze mocht dan wel veel missen in kracht, iets wat nog eens haar einde zou kunnen worden, zolang ze niet vastgepind werd bleef ze een waardige tegenstander. En zo in het open bos was het enkel fijn deze eigenschappen te hebben. Zonder al te veel problemen kon ze zichzelf hierin navigeren, deels omdat ze altijd al een liefde had gehad voor de natuur voordat deze onheil uit was gebroken. Ze vertrouwde zichzelf in deze omgeving, ze vertrouwde haar gevoel op het juiste te doen als het erom zou draaien. In de steden had ze dit veel en veel minder. De grote groepen van Walkers maakte haar nerveus.. ze deed alles om een psychose te voorkomen hier, om haar eerdere trauma’s niet op te laten spelen en haar kop normaal te laten doen. Ze kon het niet hebben om een verkeerde stap te zetten in de steden… in de bossen kon het wel. Je zag niet vaak Walkers maar zodra je het deed waren ze maar op zichzelf of met kleine aantallen. Ze waren onhandig in deze omgeving en zelfs al werd het net wat je heet onder je voeten kon je alles hier kapot branden of een boom in klimmen en alles uit zitten. Zo overleefde je, wachten tot het gevaar over was. Maar zoals de roodharige geweldig kon had ze zichzelf alsnog in het nauw kunnen drijven. Net toen ze zich wilde afzetten tegen een dode boomstronk, leek deze verduurd genoeg te zijn onder haar gewicht te breken. Iets wat zo leek te keren op het feit dat ze vast zat. “Shit” uitte ze zo vrouwelijk en beschaaft als ze was. Ze ging er vanuit dat de ondode samenleving haar taalgebruik zouden accepteren. Wat onhandig probeerde ze zichzelf los te hakken zonder zichzelf te verwonden, al wekte het krakende hout de interesse van de Walkers binnen gehoorsafstand. Ragya schold lichtelijk verder in het IJslands terwijl ze verder ging. Zoals ze eerder zei, ze was een waardige tegenstander als ze los was… maar vast zoals hier in een boomstronk? Ze was ten dode opgeschreven.


Lucian Moreau Ragya Airon <333
credit to kenz.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Pompeii
avatar
Admin




Aantal berichten : 123

Punten : 48

Registratiedatum : 09-10-16

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: The heart stays silent   ma okt 31, 2016 7:48 pm

Breath

I had a one way ticket to a place where all the demons go, and nothing in the ground can ever grow. I only wanted the thing I never had, love. I'm alive.

Lucian was weggetrokken uit de stad. Daar waren teveel walkers om maar te kunnen telen, straten stonden er letterlijk vol mee en er was bijna geen kans om er normaal te overleven. Als je tegen een horde aanliep, had je een enorm probleem en moest je maar hopen dat je snel genoeg kon rennen voordat je was ingesloten. In de bossen had je dat probleem een stuk minder. En sinds hij de mensen waar hij een aantal dagen mee samen was opgetrokken verscheurd had zien worden, had hij eieren voor zijn geld gekozen. Zelf was hij er ook bijna geweest, het had hem zijn lange haren gekost. Ja, zijn haren. Een walker had hem daaraan vastgepakt en als hij het niet met zijn zwaard af had gehakt zat hij hier waarschijnlijk niet meer. Als hij zo nu en dan zijn hand door zijn lokken heen wilde halen, was het wel eventjes wennen dat ze minder lang waren dan vroeger. Maar niets was meer zoals vroeger.. en hij had gedacht dat die oorlogen die hij gezien had zo vreselijk waren.

Het enige geluid wat er te horen viel in het bos was het zachte gekraak van takjes over de plaats waar de Fransman liep. Maar toen hij plotseling een hoop gegrom hoorde hield hij zich stil en drukte zijn rug tegen een boom. Zijn hand omklemde het lemmet van het zwaard wat hij bij zich had. In het hotel waar hij was verbleven had het aan de muur gehangen, als een soort siervoorwerp. Maar nu had het al meerdere malen zijn leven gered. Hij bleek handig te zijn met het wapen, ondanks dat hij het voor de apocalyps nog nooit eerder gebruikt had. Hij hoorde naast het gegrom nu plotseling een scheldwoord, en dat trok zijn aandacht. Blijkbaar was er nog iemand hier. Hij keek langs de boomstam heen, eerst had hij stilletjes door willen lopen, maar de stem had zijn aandacht getrokken. Een roodharig meisje wat met haar voet vast zat in een boomstam. Hopeloze zaak, de walkers waren al bijna bij haar en als ze haar voet niet los kreeg was ze er geweest. Lucian wilde de moeite niet nemen om zich erin te mengen, het was niet zijn zaak en hij kende het meisje to-.. wacht.

"Merde," schold hij zacht terwijl hij niet wist hoe snel hij in beweging moest komen. Met een luide kreet liet hij zijn zwaard in het hoofd van één van de walkers neerkomen. Van een aantal had hij nu de aandacht, ze keerden zich weg van de boom en kwamen zijn kant op. Het waren er niet enorm veel, een stuk of vier misschien. Omdat ze netjes één voor één bij hem aan kwamen kon hij ze gemakkelijk uitschakelen. Toen hij omhoog keek zag hij hoe er eentje vlak bij de roodharige stond, en net van plan was om zijn kaken in haar been te zetten. Misschien kon ze hem al voelen, hij had geen seconde moeten wachten. Met al zijn kracht ramde hij de walker van de zijkant en rolde ermee over de grond. Zijn zwaard stak hij recht door het hoofd heen, het ding stopte met grommen en klauwen. Zwaar ademend hees hij zich half overeind. "Ça va?" vroeg hij buitenadem en een tikkeltje bezorgt misschien. Toch kon hij het niet laten om kort zijn hand door zijn haren heen te halen, een tik van hem.
LUCIAN MOREAU

_________________
When you care about people

Hurt is part of the package

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://thewalkingdeadrp.actieforum.com
Ragnarök
avatar
Member




Aantal berichten : 7

Punten : 6

Registratiedatum : 24-10-16

Leeftijd : 19

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: The heart stays silent   ma okt 31, 2016 8:24 pm

Zeker, ze zat in een zeer onprettige situatie maar hey, het was een nieuwe wereldorde, wat verwacht je? Thee met koekjes? Koffie. Oh hell ze had zin in koffie. Oké, focus, geen tijd voor koffie ze moest gewoon niet dood gaan aan de meest onbenullige manier ooit. Oftewel door een mislukte stap tegen een boomstronk. Maar ze was er nog niet aan, ze had nog even de tijd voor die dingen in haar nek zaten, en tja, ze had nog een mes in haar handen en woedeproblemen om te uiten op walkers. Een zacht grommend geluid verliet haar keel terwijl ze de omgeving scande, zodat ze wist waar ze zichzelf eerst op moest richten. En dat leek een scheldende vreemde te zijn. Well, hij had weinig te schelden hij liep nog in de vrije natuur rond. Ze had niet genoeg tijd, of interesse de blijkbaar Fransman in zich op te nemen. Die interesse veranderde wel toen hij zichzelf ineens heldhaftig in begon te zetten om haar te redden. Ze was heel erg verward voor een moment, maar richtte zich meer op het ding wat haar nu probeerde te bijten. Meteen was haar reactie om met haar goede been het ding te gaan trappen en haar wapen diens oogkas in te rammen. Maar dit leek niet nodig te zijn. De ander had hem al omver geramd en diens ondood bestaan geëindigd.



Nu pas kreeg ze de kans hem in zich op te nemen, iets wat ervoor zorgde dat haar ogen zich wat vergrote. Want ze herkende deze man, en meer dan alleen herkennen. Dit was iemand waarover ze zich zorgen had gemaakt na de walkers het normale leven had veranderd.. ze had hem gemist.. besloot een deel van haar hersenen toe te voegen. Het was logisch dat ze hem had gemist hij was een vriend geweest zoals geen ander. Eindelijk kreeg ze zichzelf los uit haar houten gevangenis, en voor een seconde nam ze hem woordloos in zich op. Hij droeg iets vertrouwt met zich mee, de manier hoe hij sprak in zijn eigen taal en zijn hand door zijn haren haalde… deze leken korter te zijn. Maar dit moment van stilte hielt niet lang aan voor ze haar armen om hem heen sloeg en hem omhelsde. “Lucian” verklaarde ze wat onwerkelijk, terwijl ze zichzelf tegen hem aan drukte. Ze stond er geen seconde bij na dat hartelijke omhelzingen niet meer de norm waren maar je kon het haar niet kwalijk nemen. Iemand had net haar leven gered hoe erg ze het ook vond om toe te geven en dit persoon leek nog een goede vriend te zijn ook. De normale koudheid in haar ogen leek wat weg te vallen. Ze had geen idee wat hij had gevraagd, maar ze kon wel gokken dat hij had willen weten hoe het ging.. die had ze wel beantwoord hier. Nog steeds in de omhelzing vond ze haar woorden weer terug. “Waar ben je al die tijd geweest, ik maakte me zorgen” Ze was al veel bekende tegen gekomen op de straten.. de meeste al gevoegd bij de walkers. Je kon haar moment van geluk niet kwalijk nemen. “Ik heb je gemist”


Lucian Moreau Ragya Airon <333
credit to kenz.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Pompeii
avatar
Admin




Aantal berichten : 123

Punten : 48

Registratiedatum : 09-10-16

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: The heart stays silent   ma okt 31, 2016 8:50 pm

Breath

I had a one way ticket to a place where all the demons go, and nothing in the ground can ever grow. I only wanted the thing I never had, love. I'm alive.

Voor een moment bleef hij gehurkt op de grond zitten, lichtjes op zijn zwaard leunend die nog altijd in de grond gestoken stond, door het hoofd van de walker heen. Uiteindelijk kwam hij overeind, het was nooit goed om lang zo te zitten zonder de omgeving in de gaten te kunnen houden. De roodharige was losgekomen van haar benarde positie en voordat hij het wist had ze haar armen rond zijn nek geslagen. Lucian sloeg zijn armen automatisch ook om haar heen, uit alle mensen die er rondliepen had hij niet meer verwacht haar terug te zien.

"Ragya," zei hij met een kleine glimlach op zijn gezicht. Zijn ademhaling was nog altijd wat onregelmatig, maar vechten met een zwaard was dan ook best wel zwaar, al had het wel een positief effect gehad zojuist. Ze vroeg waar hij was geweest, dat ze zich zorgen om hem had gemaakt. "Ik heb een tijdje rondgehangen in Philadelphia, met wat mensen opgetrokken, maar toen ze waren verorberd door een horde ben ik de bossen in getrokken." Zonder dat hij het door had streek hij met zijn hand door haar rode haren heen, gewoon om haar gerust te stellen. "Waar was jij dan?" vroeg hij. Aan zijn stem was te horen dat hij zich ook aardig zorgen had gemaakt om de roodharige. Hij had gedacht dat hij haar nooit meer zou zien, dat ze ook één van de walkers was geworden ondertussen. Aan de andere kant had hij dat nooit moeten denken, want hij wist hoe sterk Ragya kon zijn.

"Je wil niet weten hoeveel ik jou gemist heb," zei hij met een scheve grijns terwijl hij zijn armen nog altijd om haar heen geslagen had. Ze was één van zijn beste vrienden geweest voor de apocalyps, op hun speciale manier dan. In het begin had ze een hekel aan hem gehad, of zo had ze zich dan toch altijd gedragen. Kort liet hij zijn hand nog een keer door haar haren heen gaan, waarna hij zich losmaakte uit haar omhelzing en zijn zwaard uit de grond trok, in de verte kwamen er namelijk nog wat walkers aan schuifelen. "Ik denk dat we moeten gaan," merkte hij kalmpjes op en knikte een keer met zijn hoofd in de richting van de naderende walkers, "mon amour." Hij kon het niet laten om plagend te grijnzen voordat hij in beweging kwam en met zijn zwaard een tak aan de kant sloeg.
LUCIAN MOREAU

_________________
When you care about people

Hurt is part of the package

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://thewalkingdeadrp.actieforum.com
Ragnarök
avatar
Member




Aantal berichten : 7

Punten : 6

Registratiedatum : 24-10-16

Leeftijd : 19

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: The heart stays silent   ma okt 31, 2016 10:04 pm

Ze voelde de hartslag en ademhaling van de ander onder haar hand terwijl de warmte van de ander doorstroomde naar haar. Ze voelde hoe zijn armen om haar heen kwamen en ergens voelde het gewoon vertrouwd. Lucian gaf dat gevoel van thuis komen met zich mee. Het gevoel van op de bank zitten en een film kijken en je nergens druk over te moeten maken. En ergens nu ze hier zo stond voelde ze zich veilig, een gevoel dat haar de laatste tijd zo vreemd is geworden dat ze moeite had het te geloven. Maar het was echt, net zoals Lucy hier. Ragya grijnsde lichtelijk in zichzelf. Normaal had ze hem nooit zomaar omhelst, niet zoals dit, niet zo oprecht. Ze liet niet graag zien wat ze van andere vond en hoeveel deze voor haar konden betekenen maar ze had zichzelf niet kunnen inhouden.



Ze hoorde hoe de jongen haar naam zei en hierna antwoord gaf op haar vragen. Rustig had ze haar hoofd tegen zijn borstkas aangelegd terwijl ze naar hem luisterde, er van bewust zijnde dat hij door haar haren heen ging maar in geen enkele motivatie er wat aan te doen. Het mocht, het voelde goed en het deed zijn werk met haar eigen hartslag weer normaal te krijgen. Ze was gewoon blij dat Lucian veilig was geweest de gehele tijd, of ja, zover het kon hier. “Ik ben eigenlijk zodra het lukte de stad uit gegaan richting de natuur, in de veronderstelling dat niet veel mensen hiervan zouden kunnen leven of het erop zouden wagen. Tot nu toe heb ik gelijk gehad daarin” De roodharige was enorm koppig meer dan dat ze eigenlijk slim was, iets wat in zulke gevallen in haar voordeel werkte. Want ze leefde van dag tot dag en ze leefde nog. Enkele keren was ze wel naar de stad terug getrokken maar de bossen hadden haar altijd al meer getrokken dan de straten. Ze had haar beslissing als een juiste gezien.



Ze moet lichtelijk grijnzen bij de volgende woorden van de ander, meer omdat hun normale vorm van interactie al weer terug leek te komen. In het begin had ze hem echt niet gemogen, ze had meer dan eens iets naar zijn kop gegooid en hem zo veel boze blikken en gesnauw gegeven dat mensen zich afvroegen waarom ze nog met hem optrok. Maar na een tijdje was het bijgetrokken tot soms wat scherpe opmerkingen maar voor de rest een best chille vriendschap. Er hing een prettige spanning tussen elkaar aan, gewoon van hoe ze op elkaar in konden spelen. Toen ze de hand van de ander normaals voelde sloot ze kort haar ogen, om hierna ook weer los te komen en haar grip op het mes weer te verstevigen. Het ging vanzelf, ze sloot zich weer af, werd weer wantrouwig.. je kon merken dat de roodharige enige tijd alleen was gebleven. Wat menselijke interactie zou haar wel goed doen. Bij de opmerking maar vooral bijnaam van de ander moest ze even grinniken “Natuurlijk Dýrmætur minn” Ze richtte kort een blik op de walkers en kwam toen in beweging om naast de ander te gaan lopen. “Maar hoe gaat het jou nu allemaal af? De walkers niet meegerekend?”


Lucian Moreau Ragya Airon <333
credit to kenz.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Pompeii
avatar
Admin




Aantal berichten : 123

Punten : 48

Registratiedatum : 09-10-16

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: The heart stays silent   do dec 01, 2016 10:56 pm

Breath

I had a one way ticket to a place where all the demons go, and nothing in the ground can ever grow. I only wanted the thing I never had, love. I'm alive.

Hij had kunnen weten dat Ragya meteen de natuur in was gedoken. Hijzelf had geprobeerd om in de grote stad rond te komen, om wat spulletjes te verzamelen die belangrijk konden zijn om te overleven en eigenlijk.. heel stiekem had hij elk leegstaand gebouwd gecheckt op mensen met rood haar. Natuurlijk met de bedoeling om een bepaald iemand met rood haar te vinden. Maar nu had hij haar gevonden, hij had eerder in de bossen moeten zoeken.
"Alles gaat wel zijn gangetje wel," zei hij met een kleine grijns. Uit de struiken kwam plotseling wat gegrom wat hem op deed kijken. "Wat dat betreft moet je de walkers wel meerekenen.." mompelde terwijl hij uithaalde en zijn zwaard regelrecht door het hoofd van de walker heen stak.

"Misschien is het verstandig als we ergens een plaats zoeken om kamp op te zetten?" vroeg hij terwijl hij door het bladerdak heen naar boven keek. Over een uurtje zou het donker worden en tegen die tijd had hij liever een veilige plaats gevonden om de nacht door te brengen. Dan konden ze nog wat zekeringen plaatsen voor de walkers zodat ze niet in de nacht overvallen zouden worden. "Heb je veel gegeten de laatste dagen?" vroeg hij plotseling terwijl hij haar vragend aankeek.
LUCIAN MOREAU

_________________
When you care about people

Hurt is part of the package

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://thewalkingdeadrp.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: The heart stays silent   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

The heart stays silent

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The Walking Dead :: Pennsylvania :: Delaware Water Gap National Recreation Area-