WITH THAT SHADOW UPON THE GROUND I CAN HEAR - PEOPLE - SCREAMING OUT
When the meds are off the madness goes on


 


 
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 When the meds are off the madness goes on

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Lissandré
avatar
Member




Aantal berichten : 50

Punten : 12

Registratiedatum : 20-10-16

Leeftijd : 20

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: When the meds are off the madness goes on   za okt 22, 2016 8:17 pm




Pure madness

Één van de, in de meid haar ogen, voordelen van deze uitbraak is dat ze niet meer volgepompt met medicijnen zat. Er waren geen mensen meer die haar wilde 'helpen' voor iets waar ze zelf totaal geen last van had. Er was niks mis met haar, zoals Lizzy het zelf zag en de stemmetjes in haar hoofd waren het hierover met haar eens. Ze was verbeterd na haar ongeluk, een leukere en vrijere versie van de Lizzy die ze eerst was. En met dat idee in haar achterhoofd wandelde de meid door een vertalen deel van het stadje. Er waren niet veel mensen meer te spotten op straat, tenminste niet de mensen die echt leefde. Er waren genoeg mensen etende mensen, maar daar kon ze geen gesprek mee voeren. Sterker nog: ze moest ze vermoorden om ook maar überhaupth ergens te komen. En het was niet dat ze dat erg vond, God nee. Er ging niks boven het gevoel dat ze kreeg zodra haar knuppel iemands schedel insloeg en haar lach het enige was dat de straten vulde aan geluid. Lizzy's lichte ogen vielen op een winkeltje, een apotheek. Kort stopte ze met lopen, zette ze haar volle gewicht op haar linkerbeen en betrok ze haar gezicht bedenkelijk. Ze sloeg haar knuppel over haar schouders waarna ze het met beide handen vasthield. "We kunnen wel even kijken, toch?" Vroeg ze hardop, waarna ze grinnikte. Met een triomfantelijk glimlachje opende ze de deur van het winkeltje om een schemerige ruimte aan te treffen. Er was niemand binnen, tenminste niet wat ze zo snel kon zien. "Kitty, kitty, kitty." Riep ze, alsof ze een katje riep. Toen er niks of niemand haar kant op kwam, liep ze met een zelfzekere blik het winkeltje verder binnen.

Tot haar verbazing waren er nog redelijk veel medicijnen en spullen te vinden. De uitbraak was nu al een tijdje geleden gekomen en de meeste winkels waren helemaal leeg geplunderd. Hier leek nog het een en ander te halen te vallen. Maar Lizzy had geen medicijnen nodig. Please, nee. Ze was er eindelijk vanaf. Verband en verzoringsprocuten waren echter wel altijd mee genomen en ze stopte dan ook een aantal doosjes in haar rugzak. "Kijk, ze hebben zelfs hoestdrankjes." Sprak ze enthousiast, waarbij ze naar het rekje hupte. Lizzy liet haar knuppel tegen één van de rekken rusten en opende een pakje hoestdrank. Een paar seconden bekeek ze het flesje, waarna ze hem opendraaide en de inhoud in één keer naar binnen dronk. Een tevreden geluidje liet ze horen zodra ze het flesje leeg had, likte haar lippen af om de restjes zoetheid weg te halen. "Heeeeeerlijk." Grinnikte ze terwijl ze haar ogen sloot en het flesje op de grond liet vallen. Gerinkel van uit elkaar vallend glas maakte een kil geluid in de lege ruimte. Niet heel veel later was er een gebonk te horen, alsof iets steeds tegen een deur sloeg. Vragend haalde ze haar wenkbrauwen op, draaide ze met haar vinger om een stukje rood haar. Het gebonk werd steeds erger, harder en sneller. Er zat duidelijk iets achter een deur dat er maar al te graag uit wilde komen. Overdreven zuchtte Lizzy, rolde ze met haar ogen. "Kan ik dan ook nooit eens rustig shoppen?" Sprak ze geërgerd. Ze trok de elastiekjes van haar staartjes strakker, pakte haar knuppel en liep met wiegende heupen de ruimte door, richting het gebonk. Achter de balie zat een deur waar het gebonk duidelijk vandaan kwam. Hoe dichter de meid bij de deur kwam, hoe duidelijker het werd dat het om een mens etende mens ging. Het gebonk kwam namelijk gepaard met flink wat gegrom. Zonder te twijfelen of ook maar enig zins na te denken, trok ze de deur los waarna ze een stap achteruit zette. De walker kwam vol gegrom door de deur, op haar af maar had niet echt de kans om iets te doen. Lizzy stond namelijk al klaar met haar knuppel om in een simpele zwaai de walker naar beneden te halen. Het ding leefde echter nog wel en probeerde met zijn handen Lizzy bij haar benen te pakken. Duidelijk kwaad dat de walker haar shop momentje had verstoord, sloeg ze de handen van de walker aan stukken. "Kan ik dan echt nooit," Bromde ze, haar stem hoog, terwijl ze op de walker zijn hoofd begon te slaan. "Eens rustig shoppen." Toen het ding niet meer bewoog, glimlachte Lizzy en knikte ze kort. "Kijk, dat is beter." Haar stem weer vrolijk, opgewekt en met dat zelfde enthousiasme als eerst. Tevreden draaide ze zich om, om haar ogen op een meisje te richten. Lizzy knikte haar hoofd naar rechts, nam de knuppel in beide handen vast. "Je komt hier toch niet voor de hoestdrankjes, eh?" Vroeg ze grinnikend.

{& Scarlett}

When the meds are off, the madness goes on

_________________

A fun filled little lollipop, triple dipped in psycho.


As crazy as this world is, with the monsters and the lunatics running around,
it’s still a better place with you in it.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Pompeii
avatar
Admin




Aantal berichten : 123

Punten : 48

Registratiedatum : 09-10-16

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: When the meds are off the madness goes on   za okt 22, 2016 9:13 pm

Flames

I'm scared 'cause the past keeps pulling me back. Distorting the future. It's holding me close, it loves me the most, it's tearing the sutures.

Langer dan vijf jaar was Scarlett uit de maatschappij gehouden, maar nu was ze weer terug. Ze was vrij om te gaan en staan waar ze wilde, ze hoefde niet meer in haar kamertje in de inrichting te zitten omdat ze een gevaar zou zijn voor zichzelf en anderen. En toch kon ze bijna niet geloven hoe de wereld zo plotseling veranderd was. Maar nu was ze weer op vrije voeten. En hell wat voelde het goed om weer vrij te zijn.

Een schaterende lach kwam uit haar mond toen ze keek hoe hopeloos de biter voor haar neus was. Het ding liep moeilijk omdat één van zijn voeten scheef stond. Telkens als ze binnen bijt-bereik van hem was, deed ze een stap naar achter en klapte de kaken dicht in de lucht. Het grommende geluid van de biter was de enige vorm van protest die het kon maken. "Pak me dan," daagde ze het beest uit terwijl ze haar armen spreidde en een stap naar achter deed. Scarlett besefte niet helemaal dat het eigenlijk levensgevaarlijk was wat ze deed, maar het was leuk. In haar rechterhand hield ze het mes wat ze in het begin had gevonden en die ze nu altijd bij zich droeg.

Maar na een tijdje begon die biter haar toch wel een beetje te vervelen, dus ze bleef stil staan en wachtte tot hij dichterbij was geschuifeld. Vervolgens hief ze haar arm en plantte haar mes recht in zijn gezicht. Toen ze het er weer uittrok viel het levenloze, gehavende lichaam aan haar voeten neer. Kort kantelde ze haar hoofd. "Nu heb je mijn mes vervuild." Ze boog voorover, smeerde het bloed af aan het beetje haar wat het ding nog op zijn schedel had zitten en rechtte haar rug weer. Tevreden draaide ze zich om en begon verder te wandelen, het mes gevaarlijk in haar hand ronddraaiend. Het was een wonder dat ze zichzelf er nog niet mee had gesneden.

Ze kwam uit bij een apotheek, en die trok duidelijk haar aandacht. Wie weet zouden ze er wel iets hebben wat ze kon gebruiken. Een kleine grijns verscheen op haar gezicht en ze stak de straat over. Blijkbaar was ze er niet alleen, want in de deuropening lag een gehavende biter. Rustig strekte ze haar been en stapte ze er overheen. Haar voet kwam neer in een plasje bloed, maar het leek haar niet echt te boeien dat ze nu een spoor van bebloede stappen achterliet. "Hoestdrankje?" Dat was het laatste woord wat ze had opgevangen van de andere persoon in de ruimte. Die meid moest vast die biter hebben toegetakeld, maar alsnog nam Scarlett er niet de moeite mee om op haar hoedde te zijn. Het mes had ze nog altijd losjes in haar hand. "Ik ben hier wel voor iets.. anders." Anders dan een hoestdrankje was het zeker.
SCARLETT MALONE

_________________
When you care about people

Hurt is part of the package

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://thewalkingdeadrp.actieforum.com
Lissandré
avatar
Member




Aantal berichten : 50

Punten : 12

Registratiedatum : 20-10-16

Leeftijd : 20

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: When the meds are off the madness goes on   zo okt 23, 2016 3:30 pm




Pure madness

"Lizzy, wat dacht je er van?" De ogen van het kleine, blonde meisje stonden wat verward gericht op een veel grotere jongen. Hij hield een donker flesje voor haar neus en wat zenuwachtig pulkte Lizzy aan de onderkant van haar shirtje. "Tyme, ik heb al 5 flesjes-" De jongen snoerde haar de mond door het flesje tegen haar lippen te drukken. "We hebben een deal, toch?" Greens de jongen terwijl hij het vloeistof over haar trillende lippen goot.

Zachtjes murmelde Lizzy een liedje terwijl ze de apotheek doorwandelde. Een stad waar ze eerder zoveel goeds over gehoord had, was nu zo verlaten. Het was alsof de mensheid verhuisd was naar een andere planeet en haar vergeten was, haar achter gelaten had met al die rare mens etende mensen. Misschien was dat ook wel zo? Misschien hadden ze haar hier expres achter gelaten omdat ze niet in de 'maatschappij' paste, zoals er altijd gezegd wel. Maar zie nu eens? Ze paste perfect in de maatschappij zoals die nu was en voelde zich prima tussen alle grommende mensen. Ze moesten enkel niet naar shop momentjes verstoren.
Na wat pijnstillers, -je wist maar nooit wanneer die van pas kwamen, niet alleen voor de pijn- en verband in haar rugtas te hebben gestopt was haar blik op hoestdrank gevallen. Jaren geleden zou de meid doorgelopen zijn, maar nu werd ze er door aangetrokken. Met volle enthouisasme was ze er dan ook naar toe gehulpt en had ze het eerste flesje aan haar lippen gezet. Echter werd haar shop momentje wel verstrood toen een walker zichzelf kenbaar maakte.

Lizzy haar lichte ogen stonden op het meisje gericht, terwijl het bloed langzaam van haar knuppel af drupte. Ze vroeg haar meteen naar de hoestdrankjes, wat het meisje wat leek te verwarren. "Hoestdrankje?" Vroeg het meisje dan ook. "Ja, ja. Je weet wel. Die drankjes, tegen de hoest." Legde Lizzy wat geïrriteerd uit. Kom op, wie wist nou niet wat hoestdrank was? Lizzy liet haar gewicht op haar linkerbeen leunen en had haar hoofd nog altijd wat opzij gekanteld. "Ik ben hier wel voor iets.. anders." En die zin liet de blonde meid helemaal opklaren. "Top!" Zei ze vol enthousiasme, waarbij ze met een giechel op het meisje afkwam. Ze liet haar knuppel nonchalant op haar schouder rusten. Toen ze bij het meisje kwam, stak ze haar hand uit. Niet bang dat het meisje haar iets aan zou willen doen. Want waarom zou ze? "Ik ben Lizzy, neem alles maar wat je wilt." Grinnikte ze, veel te vrolijk dan eigenlijk zou moeten. En het had iets eigenaardigs, die vrolijkheid die Lizzy altijd met zich mee droeg. Een 'normaal' persoon zou het alles behalve prettig vinden. De meid wandelde, heupwiegend als altijd, terug naar het rekje met de hoesdrankjes. Onderweg had ze ergens een stuk verband mee getrokken en maakte ze de bovenkant van haar knuppel schoon. Ze hield er niet zo van als haar mooie kunstwerkjes onderdeden voor het rode bloed. Ze nam een aantal doosjes en begon die in haar tas te stoppen. Ondertussen wierp ze een blik op het meisje. "Zijn die krullen van jezelf?" Vroeg ze, alsof ze op een gezellig thee kransje waren. "Ik moet er altijd zo veel moeite voor doen. Kijk, het is wel een beetje slag," Sprak ze terwijl ze haar twee staartjes aan de onderkant vastpakte en naar voren duwde. ", maar het word nooit echt meer dan dit." Beteuterd keek ze naar haar haren. "Gelukkig blijft de kleur er wel in." Grinnikte ze vervolgend met een glimlachje, waarna ze de plukken met haar vingers in de lucht sloeg en ze elegant weer omdraaide om verder te gaan met de flesjes.

When the meds are off, the madness goes on

_________________

A fun filled little lollipop, triple dipped in psycho.


As crazy as this world is, with the monsters and the lunatics running around,
it’s still a better place with you in it.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Pompeii
avatar
Admin




Aantal berichten : 123

Punten : 48

Registratiedatum : 09-10-16

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: When the meds are off the madness goes on   zo okt 23, 2016 7:51 pm

Flames

I'm scared 'cause the past keeps pulling me back. Distorting the future. It's holding me close, it loves me the most, it's tearing the sutures.

Scarlett wist echt wel wat een hoestdrankje was, dat hoefde de ander haar niet uit te leggen. Zelf hield ze er niet van, ze vond ze altijd zo bitter smaken en daar hield ze niet van. Niet dat ze een moeder had gehad die dat soort drankjes bij haar naar binnen schotelde hoor, nee. Haar moeder had niks gegeven om de gezondheid van haar dochter. Toen ze niet meer bij haar moeder woonde had ze er wel ooit eentje gekregen, maar lekker vond ze het niet bepaald. Het verbaasde haar dus alleen een beetje waarom iemand zo blij kon zijn met hoestdrankjes.
Maar de brunette was hier voor iets heel anders. Rustig liet ze haar ogen alvast over de planken gaan, zoekend naar hetgeen waarvoor ze hier was. Het meisje met de knuppel stond plots voor haar neus en stak haar hand uit. Was er überhaupt ooit iemand geweest die haar op deze manier had begroet - behalve alle doktoren die het uit formaliteit deden? Waarschijnlijk niet. Scarlett pakte de hand van de ander aan en schudde deze kort. "Scarlett," sprak ze haar naam uit met het Australische accent wat een beetje in haar stem verborgen zat. De beginletter van haar naam werd zo dus met een soort slangen sis uitgesproken, iets wat typisch Australisch was. Blijkbaar mocht ze alles hier gewoon pakken. Awesome.

Het meisje wandelde weer terug naar de hoestdrankjes en Scarlett stapte over een paar omgevallen dingen heen naar een ander rek. Er stonden een paar doosjes in, spuiten nog in de verpakking. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was pakte ze er ééntje uit het rek, legde haar mes neer en begon het open te peuteren. "Hmn?" kwam er een beetje afwezig uit terwijl ze de spuit in de lucht hield, de naald glinsterde een beetje in het zonlicht wat binnenkwam door de gebroken ruiten. "Oh, ja. Helemaal van mij," zei ze toen de woorden van de ander tot haar binnendrongen. Blijkbaar had de ander niet zo'n geluk met haar haren, ze krulde namelijk niet van zichzelf. "Het blauwe is mooi," zei ze waarna ze haar aandacht weer op de spuit richtte. Blauw was haar lievelingskleur.
"Denk je dat biters doodgaan als je ze een overdosis geeft?" vroeg ze waarna ze vragend over haar schouder keek naar het andere meisje, de spuit iet wat omhoog halend om aan te geven waarmee ze dat dan zou willen doen. "Al is het wel zonde om het te verspillen aan hun terwijl je het zelf kan gebruiken.." mompelde ze er nog achteraan.
SCARLETT MALONE

_________________
When you care about people

Hurt is part of the package

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://thewalkingdeadrp.actieforum.com
Lissandré
avatar
Member




Aantal berichten : 50

Punten : 12

Registratiedatum : 20-10-16

Leeftijd : 20

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: When the meds are off the madness goes on   zo okt 23, 2016 11:21 pm




Pure madness

Het krulharige meisje was gelukkig niet voor de hoestdrankjes gekomen. Dat zorgde ervoor dat Lizzy weer die onaangename vrolijkheid kreeg. Ze hupste van haar ene been op het andere en zwaaide de knuppel in een simpele beweging over haar schouder. Een paar druppels bloed vlogen door de ruimte bij deze beweging, maar stoorde de blonde meid totaal niet. Het was maar een beetje bloed, wat kon het kwaad. Lizzy's outfit was sowieso al redelijk gehandhaaft, het kon haar niks schelen. In haar t-shirt zaten scheuren, haar vestje was vuil en haar panty was ook gevuld met gaten. Enkel haar schoenen waren nog in een goeie staat. De meid droeg redelijk hoge hakken, maar kon er zonder moeite op lopen. Ze had nooit anders gedaan, zou nooit anders doen. Haar make-up was uitgelopen, waardoor er blauwe en rode vegen langs haar ogen liepen en zwarte mascara onder haar ogen verschuilde. Zelfs haar rode lippenstift was aan één kant ietwat uitgeveegd. En kon het haar schelen? Nee. Als ze iets van blauw of rode make-up zouden vinden zou de meid het wel weer een beetje bijwerken. Voor nu was het perfect.

En Lizzy zou Lizzy niet zijn als ze zichzelf niet in volle enthousiasme aan het meisje had voorgesteld. Echter leek het meisje ietwat verbaasd om haar begroeting. "Wat?" Vroeg Lizzy dan ook meteen verbaasd. "Omdat er mens etende mensen lopen kunnen we onszelf niet meer voorstellen?" In haar ogen was er niks mis met een goeie begroeting. Het meisje nam toch haar hand, schudde deze en stelde zichzelf voor met de naam Scarlett. Lizzy glimlachte een brede, open glimlach en grinnikte wat eigenaardig. "Precies, aangenaam." Het accent dat Scarlett ietjes bezat viel de blonde meid niet op. Lizzy was nooit goed geweest in accenten en eigenlijk interesseerde het haar weinig. Zelf had ze een wat 'ordinair' Engels accent, maar waar dat vandaan kwam was nog altijd een raadsel. Ze bood Scarlett aan dat ze gewoon alles, behalve de hoestdrank danwel, mocht pakken alsof de winkel van haar was. Zelf wiegelde ze terug naar de hoestdrank om onderweg haar baby schoon te maken.

De hoestdranken waren allemaal van verschillende merken, maar Lizzy had geen voorkeur. Alles was goed genoeg. De knuppel had ze langs haar lichaam gelegd terwijl ze geknield de schapjes langsging om de hoestdrankjes in haar tas te kunnen stoppen. "Hmn?" Vroeg Scarlett en Lizzy haar blik viel op het doosje waar ze aan zat te prusten, waarna een spuit tevoorschijn kwam. Meteen greens de blonde meid en vulde een giechel de stille ruimte. "Oh, ja. Helemaal van mij," Antwoordde Scarlett op haar haren vraag. "Waaauww," Ferluisterde Lizzy, voordat ze begon te vertellen over haar eigen haren. Want, waarom niet? Lizzy praatte graag en veel, het liefst over onnodige en zinloze dingen die voor haar heel interessant waren. "Het blauwe is mooi," Lizzy glimlachte, bewoog haar bovenlichaam een paar keer heen en weer voordat ze naar een ander rek, dichter bij Scarlett, liep om de voorraad aan scharen te bekijken.
"Denk je dat biters doodgaan als je ze een overdosis geeft?" Met gefronsde wenkbrauwen pakte Lizzy een tasje met scharen. "Overdosis waarvan?" Vroeg ze terug, waarbij ze een korte blik op Scarlett wierp. "Al is het wel zonde om het te verspillen aan hun terwijl je het zelf kan gebruiken.." Lizzy greens. "Het zijn dode mensen, doodee mensen." Ze sprak het woord 'dode' extra lang uit, om er de nadruk op te leggen. "Ik denk niet dat je ze echt kunt.. spuiten." Murmelde ze verder, haar stem nog altijd op een wat hoog toontje. Ze haalde een schaartje uit de verpakking en voelde hoe scherp het was. Hoofdschuddend legde ze het ding terug. "En precies, we kunnen die naalden voor veel leukere dingen gebruiken." Giechelde ze, terwijl ze haar lichaam wiebelend bij Scarlett bracht. Zelf begon ze ook een doosje met naalden open te pulken en uiterst kritisch bekeek ze de lichte naalden. "We zouden een soort van drugs kunnen maken met de pijnstilling hier?" Ferluisterde ze richting het meisje, alsof ze bang was dat iemand hun zou horen. "Wij weten wel een receptje." Giechelde ze vervolgens verder en bij het woord 'wij' tikte ze tegen haar voorhoofd. Ze opende haar mond in een glimlach en maakte een zacht, hoog, krijsend geluidje. "Je weet wel, van die dingen die vriendinnen altijd doen. " Ze gooide haar armen omhoog in de lucht en keek vol enthousiasme naar Scarlett, de naald nog altijd tussen haar vingers houdend.

When the meds are off, the madness goes on

_________________

A fun filled little lollipop, triple dipped in psycho.


As crazy as this world is, with the monsters and the lunatics running around,
it’s still a better place with you in it.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Pompeii
avatar
Admin




Aantal berichten : 123

Punten : 48

Registratiedatum : 09-10-16

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: When the meds are off the madness goes on   ma okt 24, 2016 10:19 pm

Flames

I'm scared 'cause the past keeps pulling me back. Distorting the future. It's holding me close, it loves me the most, it's tearing the sutures.

De ander leek wat verbaasd te zijn dat de brunette verbaasd was toen ze een hand toegestoken kreeg. Echter reageerde ze er niet meteen op, maar schudde de ander eerst de hand en vertelde haar naam toen ook maar. "Ik ben het niet gewend dat mensen zich voorstellen, that's all," mompelde terwijl ze toekeek hoe de ander weer wegliep naar het kastje met hoestdrankjes. Vervolgens richtte ze zich weer tot de spuiten die haar aandacht eerder al hadden getrokken. "Aangenaam," kwam er een beetje laat uit. Maar wat zou het ook. De ander leek haar niet echt een figuur die daarmee zou zitten.
Lizzy leek haar haren mooi te vinden, dat kon ze tenminste opmaken uit de woorden van de ander. Een scheve glimlach verscheen op het gezicht van de brunette toen ze zag hoe de ander reageerde op het compliment, alvorens ze zich weer richtte op haar eigen bezigheid.

Zoals verwacht vroeg de ander waarvan een overdosis gebruikt zou moeten worden, dus de brunette had de spuit al in de lucht gehouden om duidelijk te maken waarmee. De ander benadrukte echter dat het dode mensen waren, ze dacht niet dat je die een overdosis kon geven. "Aan de ene kant zijn ze dood, maar als je ze nog een keer doodmaakt zijn ze blijvend dood." Het was een vage verklaring, maar zo was het wel. Dus waarom zou je ze de tweede keer niet dood kunnen maken met een overdosis? Als het hun hersenen aantastte.. dan moesten ze voorgoed door gaan right?
Scarlett hief kort haar wenkbrauw op toen de ander met haar instemde dat ze die naalden voor iets veel leukers konden gebruiken. Lizzy begon nu ook een doosje open te maken, waarna ze voorstelde dat ze pijnstillers konden gebruiken. Blijkbaar kende ze het receptje ervoor. "Think this must be my lucky day," grijnsde de brunette lichtjes terwijl ze haar mes van de plank haalde en deze aan haar riem stak, anders zou ze het nog kwijtraken. Vriendinnen? "Ik zou het niet weten, ik heb nog nooit vriendinnen gehad," zei ze toen lichtjes nadenkend. Terwijl ze de spuit in de lucht hield drukte ze deze langzaam dicht, zodat alle lucht eruit geperst werd, en grijnsde vervolgens lichtjes naar de ander.
SCARLETT MALONE

_________________
When you care about people

Hurt is part of the package

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://thewalkingdeadrp.actieforum.com
Lissandré
avatar
Member




Aantal berichten : 50

Punten : 12

Registratiedatum : 20-10-16

Leeftijd : 20

Character sheet
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: When the meds are off the madness goes on   di nov 01, 2016 8:43 pm




Pure madness

Het krullen meisje, Scarlett genaamd, vertelde wat mompelend dat ze niet gewend was dat mensen zich voorstelde. Lizzy trok verbaasd haar wenkbrauwen op. "Hoe wist je dan hoe de andere heette?" Er was wat minachting in de meid haar stem te horen, omdat ze niet begreep waarom de ander dit niet gewend was. Kende ze dan niemand bij naam? Wist ze wel hoe haar ouders dan heette? Niet dat het haar iets kon schelen, eerlijk gezegd. En zo snel als de gedachtens in haar hoofd waren gekomen, waren ze ook weer verdwenen en wandelde de licht harige meid terug naar haar hoestdrankjes. Ja, háar hoestdrankjes. Er was niets of niemand die haar die nu nog ging ontnemen.

Normaal gesproken, in een normale situatie en met normale mensen was dit allemaal geheel anders verlopen. Dan hadden ze elkaar misschien nooit gesproken. Maar, het was zeer zeker geen normale situatie en Lizzy was alles behalve een normaal persoon. Midden in een uitbraak van God mag weten wat, snuffelde de dame naar hoestdrankjes in een pillenwinkeltje. In plaats van op zoek gaan naar echt nodige dingen, bestudeerde ze scharen. En dat allemaal op een nonchalante, wat aparte manier. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was en de zombies echter een bijzaak waren. En eigenlijk was het voor haar ook zo. De zombies deden haar niet veel, wekte niet meer emoties of angst op dan eender ander en ze had wel zin in een dolletje. En haar nieuwe gezeldschap leek het hier wel mee eens te zijn. Het was alles behalve een normale, gezonde situatie, maar voor Lizzy voelde het als thuiskomen. Alsof ze eindelijk in een wereld leefde waarin haar 'soort' geaccepteerd werd en overleefde. Want niemand was zo gevaarlijk als een onstabiel, gestoord persoon.
"Aan de ene kant zijn ze dood, maar als je ze nog een keer doodmaakt zijn ze blijvend dood." Verklaarde Scarlett op een wat vage manier. Lizzy knikte enkel, liet haar tong kort over haar rode lippen gaan om ze te bevochtingen. "Ach, wat zal het ook. We kunnen het vast een keer proberen." Giechelde ze. Alles wat Lizzy deed of zei, was op een onaangename, enthousiaste manier. Overenthousiast over alle dingen die eigenlijk heel eigenaardig waren. Het was een manier van doen die de meeste mensen erg ongemakkelijk en wantrouwig maakte. En toen begon Scarlett er over dat ze de spuiten ook zelf konden gebruiken. Alsof ze Lizzy haar gedachtens kon lezen. Meteen vertelde de meid dat ze wel een receptje wist, waar ze pijnstilling bij konden gebruiken. Het was een eenvoudig, maar zeer goedwerkend prutteltje. De licht harige meid was sowieso goed in het zelf maken van allemaal illegale dingen, zo had ze de tattoo's ook zelf gezet, van gordkope inkt en een naald. En het was haar ontzettend goed gelukt, al zei ze het zelf. De teksten op haar been stonden voor andere echter op de kop, maar zij kon ze prima lezen. En daar ging het uiteindelijk om, toch? "Think this must be my lucky day," Lizzy kreeg een glimlach van oor tot oor en knikte vrolijk. "Indeed it is!" Grinnikte ze vrolijk, voordat ze haar handen in de lucht gooide. "Ik zou het niet weten, ik heb nog nooit vriendinnen gehad," Vertelde de meid, waarna ze verder ging met haar spuit. Lizzy fronsde haar wenkbrauwen iets, waarbij ze haar armen in een zwaaiende beweging weer langs haar lichaam bracht. Ze legde de spuit terug op de schap, om haar lichaam elegant om te draaien. "Je hebt gewoon nooit de goeie gevonden," Giechelde ze terwijl ze richting haar knuppel en tas terug wandelde. Alles op die elegantie, wiegelende manier. "Want, babe, great minds think alike!" Riep ze vanuit haar kant van de ruimte. Ze sloeg de tas over haar schouder en liet vervolgens de knuppel hier op rusten, terwijl ze hem losjes in haar hand hield. "Oké, zoek naar iets van water. Een andere vloeistof is ook wel prima, als het maar geen chemische stoffen bevat." Begon ze de uitleg van haar receptje, niet wetend of er wel iets vloeibaars was, na water, wat geen chemicalen bevatte. De meid stopte met lopen voor de schappen met pijnstillers, trok haar ogen concentrerend samen terwijl ze de doosjes las. "En we hebben iets van zoetstof nodig, maakt niet uit wat het is." Vervolgde ze verder. Toen ze het goeie doosje vond, klaarde haar gezicht op tot een glimlach en trok ze met een zacht, hoog krijsend geluidje het doosje van de schap. "Ik heb het belangrijkste ingrediënt!" Giechelde ze terwijl ze met het doosje heen en weer zwaaide. Dit werd nog wat.

When the meds are off, the madness goes on

_________________

A fun filled little lollipop, triple dipped in psycho.


As crazy as this world is, with the monsters and the lunatics running around,
it’s still a better place with you in it.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: When the meds are off the madness goes on   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

When the meds are off the madness goes on

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The Walking Dead :: New York :: Albany :: Albany Apothecary-